Je lampje brandt. Tijd om te tanken

Heb jij dat ook wel eens? Dat je heel heftig reageert op ogenschijnlijk iets kleins?  Dat het je gewoon niet meer lukt om te relativeren?  Nou dan heb ik nieuws voor jou. Je lampje brandt. Tijd om te tanken!

Het was weer zo’n dag, vol met afspraken en familiebezoeken. Dat je auto in, auto uit gaat.  Ergens tussendoor had ik heus wel gezien dat het lampje van de tank was gaan branden. Maar ach, ik kon nog 90 km rijden en ik had nu geen tijd om te tanken. Dat kon straks ook nog wel.

Totdat ik, ’s avonds laat, op die koude, donkere december avond,  met mijn dochtertje van 6 naast me terug reed naar huis. Het lampje van de tank brandde nog steeds en inmiddels was de meter gezakt naar 30 km.  “Dat redden we nog makkelijk” zei ik tegen mijn dochtertje en toen ik langs een pomp reed dacht ik “joh, ik tank zo wel bij ons in het dorp, daar is het goedkoper”. Maar na een paar kilometer begon ineens het metertje dramatisch terug te lopen. Iedere minuut dat ik reed, kon ik weer een kilometer minder rijden en na 5 minuten stond de teller nog op 9 kilometer. Het leek wel of er een gat in de tank zat. Ik kreeg het behoorlijk benauwd kan ik je vertellen. Ik kreeg pijn in mijn buik, mijn schouders verkrampten, ik voelde mijn hart als een gek te keer gaan in mijn lijf en de gedachten in mijn hoofd draaiden op volle toeren.  “Als ik nou maar niet kom te staan hier, ik heb een kleine meid bij me, straks staan we hier in the middle of nowhere, in een koude auto, langs een donkere verlaten weg met zijn tweetjes! Waar zag ik nou net die pomp, redden we dat nog? Wat een stomme auto, die meter die gaf toch nog genoeg aan! ” En terwijl mijn dochtertje naast me vrolijk zat te vertellen dat het metertje wéér wat verder gezakt was reageerde ik mijn frustratie af op haar; door haar met een snauw tot zwijgen te brengen.

Ik schrok enorm van mijn eigen reactie en vooral van de impact die dat teruglopende metertje op mij had.  Blijkbaar was dat metertje, en vooral het feit dat daar nog maar een heel laag getal op stond, aanleiding voor mij om zo snel mogelijk actie te ondernemen. Want een lege tank, dat betekende het einde van de wereld. Maar wees nou eerlijk;  hoe erg is het nou als je tank leeg is? Je gooit er gewoon weer nieuwe brandstof in en je kunt weer rijden, niks aan de hand toch?

Ja, inderdaad. Bij een auto werkt dat zo. Maar stel; je vergelijkt de auto met je lijf.  Stel nou, dat er bij ons ook zo’n lampje gaat branden. Dan kun je, net als ik dat deed, dat lampje nog even negeren. Want het komt nu niet uit. Je kunt je collega’s toch niet laten zitten met jouw werk? Je kunt het toch niet allemaal zomaar loslaten? En dat ene feestje, daar moet je toch echt naar toe, want wat zullen ze wel niet denken als je er niet bent? En stel nou, dat er naast dat lampje, ook nog ergens in ons lijf zo’n metertje zit. Die aangeeft dat het nu echt tijd is om gas terug te nemen, om bij te tanken. Die kwantitatief een getal laat zien, wat staat voor het aantal dagen, jaren of minuten totdat je echt omvalt.  Zou je dan wel luisteren naar je lichaam?